Nez’le karşılaşmak… planlanmış bir şey değil. Ama bir şekilde oluyor.
Nez’i ilk gördüğünde, onu tanımlamak zor. Çünkü o sadece dış görünüşten ibaret değil. Bir duruşu var. Kendine ait bir ritmi… ve fark edilmemesi imkânsız bir enerjisi.
Kalabalığın İçinde Ama Kendi Dünyasında
Nez kalabalığın içinde yürürken bile farklı hissediliyor. Sanki herkes aynı yönde ilerlerken o kendi yolunu çiziyor. Ne hızlı ne yavaş… ama kendinden emin.
Onunla göz göze gelmek bile kısa bir an değil aslında. İçinde bir şey bırakıyor. Tarif etmesi zor ama hissi net.
Şişli gibi bir yerde, bu kadar kendin olabilmek… işte asıl dikkat çeken bu.
Sokakların Dili, Sessiz Anlaşmalar
Bazı sokaklar konuşmaz ama anlatır. Şişli’nin arka taraflarında dolaşırken bunu daha iyi anlıyorsun. Her köşede bir hikâye var gibi.
Nez’le yürürken bu daha da belirginleşiyor. Çünkü o, bu sokakları bilen biri. Nereye bakacağını, nerede duracağını biliyor.
Bazen konuşmadan anlaşmak diye bir şey vardır ya… tam olarak o his.
Yakınlık Her Zaman Fiziksel Değildir
İnsanlar çoğu zaman yakınlığı yanlış anlıyor. Sadece fiziksel bir şey gibi görüyor. Ama Nez’le geçirilen birkaç dakika bile bunu değiştiriyor.
Onun yanında olmak… bir şekilde daha farkında hissettiriyor. Kendinin, anın, bulunduğun yerin.
Bu yüzden o karşılaşmalar kolay unutulmuyor.
Şişli’nin Geceye Karışan Hikâyeleri
Gece ilerledikçe Şişli değişiyor. Gündüzün gürültüsü azalıyor, yerine daha derin bir sessizlik geliyor. Ama bu sessizlik boş değil.
İşte tam o saatlerde, Nez gibi insanlar bu şehrin görünmeyen yüzünü temsil ediyor. Daha gerçek, daha filtresiz bir tarafını.
Ve belki de bu yüzden, o anlar daha çok akılda kalıyor.
Bir Karşılaşmadan Fazlası
Nez’le karşılaşmak sadece bir an değil. Bir iz bırakıyor. Kısa ama etkili.
Bazen bir bakış, bazen kısa bir sohbet… ama hep aynı şey: gerçeklik hissi.
Şişli’nin arka sokaklarında, herkesin görmediği ama hissedenin unutmadığı bir dünya var.
Ve Nez, o dünyanın tam ortasında duruyor.
Şişli’nin Arka Sokaklarında Nez ile Samimi Bir Röportaj
Şişli’nin kalabalığı bazen insanı yorar, bazen de garip bir şekilde içine çeker.
Ana caddelerin ışıkları, ara sokakların sessizliği ve gecenin değişen havası…
Nez’le yaptığımız bu röportaj da tam böyle bir atmosferde başladı.
Bu sohbet; gösterişli cümlelerden çok, yaşanmışlıkların, kendini ifade etme
çabasının ve İstanbul’da var olmanın ne demek olduğuna dair samimi bir anlatı gibi ilerledi.
“Şişli’de Herkes Biraz Kendi Hikâyesini Taşır”
Soru: Şişli senin için nasıl bir yer?
Nez: Şişli çok hareketli bir yer. Bir yandan kalabalık, bir yandan da herkesin
kendi dünyasında olduğu bir semt. Burada yürürken kimseyi tam olarak çözemezsin ama herkesin
bir hikâyesi olduğunu hissedersin.
“İnsan Bazen Sadece Anlaşılmak İstiyor”
Soru: İnsanların seni en çok hangi konuda anlamasını isterdin?
Nez: Bence herkes gibi ben de sadece anlaşılmak istiyorum. İnsanların dışarıdan
bakıp hemen karar vermesi yorucu olabiliyor. Oysa biraz dinleseler, çoğu şeyin sandıkları kadar
basit olmadığını görecekler.
“Güçlü Görünmek Her Zaman Kolay Olduğu Anlamına Gelmez”
Soru: Dışarıdan güçlü görünmek seni yoruyor mu?
Nez: Bazen evet. Çünkü insanlar güçlü görünüyorsan hiç kırılmadığını sanıyor.
Ama öyle değil. Herkesin içinde sakladığı yorgunluklar var. Ben sadece buna rağmen ayakta
durmayı öğrendim.
“Kendin Gibi Kalabilmek Büyük Cesaret”
Soru: Sana göre en değerli şey ne?
Nez: Kendin gibi kalabilmek. İnsan bazen kabul görmek için değişmek zorunda
hissediyor. Ama bir noktadan sonra şunu anlıyorsun: Seni gerçekten seven insan, seni olduğun
hâlinle seviyor.
“Şişli’nin Gecesi Bana Hep Bir Şey Hatırlatır”
Soru: Şişli geceleri sana ne hissettiriyor?
Nez: Biraz yalnızlık, biraz özgürlük… Garip bir karışım. Işıklar yanıyor,
insanlar geçiyor, herkes bir yere yetişiyor. Ama o kalabalığın içinde bazen kendini daha net
duyuyorsun.
“İnsan İnsana İyi Geliyor”
Soru: Bu tarz platformlar sence neden önemli?
Nez: Çünkü insanlar bazen kendini ifade edebileceği güvenli bir alana ihtiyaç
duyuyor. Sadece görünmek değil, doğru anlaşılmak da önemli. Bir mesaj, bir sohbet, küçük bir
temas bile bazen insana iyi geliyor.
Röportajdan Geriye Kalan
Nez’le yapılan bu sohbet, Şişli’nin sadece kalabalık caddelerden ibaret olmadığını bir kez daha
gösteriyor. Her sokağın, her insanın ve her karşılaşmanın kendine ait bir hikâyesi var.
Bazen birini gerçekten tanımak için büyük sorular sormaya gerek yoktur. Sadece dinlemek,
yargılamadan bakmak ve karşındaki insanın hikâyesine alan açmak yeterlidir.
Şişli’nin Arka Sokaklarında Nez: Bir Geceden Kalan Uzun Anekdotlar
Şişli’nin bazı sokakları vardır; gündüz kalabalığın içinde sıradan görünür ama gece olunca
başka bir hikâyeye dönüşür. Işıklar tabelalara vurur, vitrinler kapanır, kaldırım taşları
sanki gün boyu biriktirdiği sesleri yavaş yavaş dışarı bırakır. İşte Nez’le yapılan bu sohbet de
böyle bir akşamın içinde başladı.
Büyük cümlelerle değil, küçük anlarla ilerleyen bir geceydi. Bir bakış, yarım kalan bir kahkaha,
cam kenarında soğuyan çay, uzaktan gelen taksi sesi… Bazen bir insanı anlamak için uzun
açıklamalara gerek kalmaz; onun bir sokakta nasıl yürüdüğüne, bir masada nasıl sustuğuna,
bir soruya cevap vermeden önce nasıl nefes aldığına bakmak yeterlidir.
Şişli’de Akşam Yavaş Yavaş Çökerken
Nez randevuya tam vaktinde gelmedi. Ama gecikmesi de rahatsız edici değildi. Daha çok, Şişli’nin
kendi ritmine uygun bir gelişti bu. İnsan burada bazen saati değil, sokağın akışını takip eder.
Birkaç dakika sonra köşeden göründü. Hızlı yürümüyordu ama ağır da değildi. Sanki nereye
gittiğini bilen insanların o kendine güvenli adımları vardı üzerinde.
Yanımıza geldiğinde ilk söylediği şey bir selamdan çok daha fazlasıydı. Gülümsedi, montunun
yakasını düzeltti ve “Burası akşamları daha gerçek oluyor” dedi. Bu cümle aslında bütün sohbetin
kapısını açtı. Çünkü Nez için Şişli yalnızca bir semt değildi; yıllardır içine saklanmış anıların,
geçip giden insanların ve unutulmamış cümlelerin toplamıydı.
“Bazı Sokaklar İnsanı Saklamaz, Ortaya Çıkarır”
Nez’e Şişli’yi neden bu kadar sahiplendiğini sorduğumuzda hemen cevap vermedi. Önce karşıdaki
eski apartmana baktı. Perdeleri yarı açık bir dairede televizyon ışığı yanıp sönüyordu. Sonra
çayından küçük bir yudum aldı.
“Çünkü burada herkes biraz yarım, biraz tamam” dedi. “Kimse dışarıdan göründüğü kadar net değil.
Biri çok güçlü görünür ama içinden yeni toparlanıyordur. Biri çok sessizdir ama kafasının içinde
fırtına vardır. Şişli bana bunu öğretti.”
Bu cümleyi kurarken yüzünde abartılı bir hüzün yoktu. Daha çok kabullenmiş bir ifade vardı.
Bazı insanlar yaşadıklarını anlatırken kendini kanıtlamaya çalışır. Nez öyle yapmıyordu.
Sadece anlatıyordu. Sanki yaşadıklarının üstüne çoktan düşünmüş, kendi içinde bir yere koymuş
gibiydi.
Cam Kenarında Başlayan Küçük Bir Hatıra
Bir ara konu eski günlere geldi. Nez, yıllar önce yine Şişli’de, küçük bir kafede yaşadığı bir
anıyı anlattı. O gün hava yağmurluymuş. Üzerinde aceleyle seçilmiş bir kıyafet, elinde küçük bir
çanta varmış. İçeri girdiğinde herkesin ona baktığını sanmış.
“Sonra fark ettim,” dedi. “Aslında kimse bana bakmıyordu. Ben kendimi o kadar savunmada
hissediyordum ki, herkes beni izliyor sandım.”
Bu cümle masada kısa bir sessizlik oluşturdu. Çünkü insan bazen gerçekten dışarıdan gelen
bakışlardan çok, kendi içindeki korkularla yoruluyor. Nez de bunu saklamadı. O yıllarda her
adımında biraz daha dikkatli olduğunu, ses tonunu bile bazen fark etmeden değiştirdiğini anlattı.
“İnsan kendini saklamaya alışınca,” dedi, “sonra açılması da zaman alıyor.”
Bir Taksi Yolculuğunda Öğrendiği Şey
Nez’in anlattığı en akılda kalan anekdotlardan biri de kısa bir taksi yolculuğuydu. Bir gece
eve dönmek için taksiye binmiş. Şoför önce aynadan birkaç kez bakmış. Nez de o bakışları hemen
fark etmiş ama ses çıkarmamış.
Birkaç dakika sonra şoför, “Abla sen hep bu kadar sakin misin?” diye sormuş. Nez önce şaşırmış,
sonra gülmüş. “Sakin değilim,” demiş. “Sadece kavga edecek gücümün olmadığı günler de oluyor.”
Şoför bir süre susmuş. Sonra konu değişmiş. Yol boyunca sıradan şeylerden konuşmuşlar:
trafik, yağmur, İstanbul’un pahalılığı, geceleri bitmeyen korna sesleri…
Nez bu anıyı anlatırken “Bazen insanlar seni anlamak için büyük şeyler yapmıyor,” dedi.
“Sadece insan gibi konuşuyor. O bile yetiyor.”
Şişli’de Geceye Karışan Sesler
Sohbet uzadıkça sokak biraz daha sakinleşti. Önümüzden geçen insanlar azaldı. Birkaç masa
boşaldı. Garson sandalyeleri düzeltmeye başladı. Ama Nez’in enerjisi düşmedi. Tam tersine,
gece ilerledikçe daha açık konuşmaya başladı.
“Şişli’nin arka sokaklarında yürürken bazen insan kendini film sahnesindeymiş gibi hissediyor,”
dedi. “Ama o filmde herkes başrol değil. Bazıları sadece geçip gidiyor. Bazıları iz bırakıyor.”
Bu sözün ardından kendi hayatına girip çıkan insanlardan bahsetti. Kimisini iyi hatırlıyor,
kimisini ise sadece bir cümleyle anıyordu. Ama ilginç olan şuydu: Nez kimseyi büyük bir öfkeyle
anlatmıyordu. Kırgınlık vardı, evet. Ama nefret yoktu.
“Ben insanları hayatımdan çıkarmayı öğrendim,” dedi. “Ama içimde taşımamayı öğrenmem daha uzun
sürdü.”
Bir Gülüşün Ardında Saklanan Yorgunluk
Nez çok gülen biri. Konuşurken sık sık gülümsüyor, bazen kendi anlattığı şeylere bile küçük
kahkahalar ekliyor. Ama bu gülüşlerin altında bir yorgunluk olduğu da hissediliyor.
Ona bunu sorduğumuzda, “Gülmek bazen alışkanlık oluyor,” dedi. “İnsan her şeyi ciddiye alsa
ayakta kalamaz. Bir noktadan sonra gülmeyi öğreniyorsun. Çünkü başka türlü bazı şeyler çok ağır
geliyor.”
Bu söz basit gibi görünse de aslında çok şey anlatıyordu. Bazı gülüşler neşeden değil,
dayanıklılıktan doğar. Nez’in gülüşü de biraz öyleydi. Kırılgan ama güçlü. Yorgun ama vazgeçmemiş.
Kendin Gibi Kalmanın Sessiz Mücadelesi
Sohbetin bir yerinde Nez, “Ben en çok kendim gibi kalmaya çalışırken yoruldum” dedi. Bu cümle
masanın üzerinde uzun süre asılı kaldı.
Çünkü kendin gibi olmak dışarıdan söylendiği kadar kolay değil. Bazen bunun için açıklama yapmak
zorunda kalıyorsun. Bazen kendini savunuyorsun. Bazen susuyorsun. Bazen de sadece uzaklaşıyorsun.
Nez, “İnsanlar seni kabul etsin diye değişmeye çalıştığın dönemler oluyor,” dedi. “Ama sonra
anlıyorsun ki, seni değiştirmek isteyen zaten seni gerçekten görmüyor.”
Bu cümle, gece boyunca travestilerden duyduğumuz en sade ama en güçlü cümlelerden biriydi.
Bir Masada Kurulan Kısa Ama Gerçek Yakınlık
Röportaj dediğimiz şey bazen soru-cevap gibi ilerler. Ama bu gece öyle olmadı. Daha çok uzun
bir sohbet gibiydi. Konular birbirine karıştı. Şişli’den hayata, yalnızlıktan dostluğa,
kırgınlıklardan küçük mutluluklara geçildi.
Nez bir ara telefonuna baktı, sonra ekrana gülümseyip kapattı. “Bazı insanlar vardır,” dedi,
“çok sık görüşmezsin ama iyi olduğunu bilmek bile yetiyor.”
Bu cümleyle birlikte dostluk üzerine konuşmaya başladık. Nez’e göre gerçek dostluk sürekli
yanında olmak değil; ihtiyaç duyduğunda seni yargılamadan dinleyebilmekti.
“Benim için dostluk,” dedi, “birinin yanında rol yapmak zorunda kalmamaktır.”
Gecenin Sonuna Doğru
Saat ilerledikçe Şişli biraz daha sessizleşti. Ama o sessizlikte bile şehir tamamen susmuyordu.
Uzaklardan bir araba sesi geliyordu. Bir köpek havladı. Bir apartmanın giriş ışığı yandı,
sonra söndü.
Nez kalkmadan önce son kez etrafa baktı. “Biliyor musun,” dedi, “ben bu şehirden çok yoruldum
ama yine de kopamıyorum.”
Nedenini sorduğumuzda kısa bir cevap verdi:
“Çünkü burada canımı acıtan şeyler de var, beni ben yapan şeyler de.”
Belki de İstanbul tam olarak böyle bir yer. İnsanı bazen yoran, bazen büyüten, bazen de hiç
beklemediği anda kendisiyle karşılaştıran bir şehir.
Nez’den Geriye Kalan İz
O gece bittiğinde elimizde klasik bir röportajdan fazlası vardı. Nez’in anlattıkları, Şişli’nin
geceye karışan sokaklarıyla birleşmişti. Her cümlede biraz yaşanmışlık, biraz direnç, biraz da
kendini koruma hali vardı.
Nez’i anlatmak için tek bir kelime yetmez. Çünkü o sadece güçlü değil; aynı zamanda hassas.
Sadece dikkat çekici değil; aynı zamanda derin. Sadece Şişli’nin arka sokaklarında görünen biri
değil; o sokakların hikâyesini içinde taşıyan biri.
Ve belki de bu yüzden, onunla geçirilen bir akşam sıradan bir sohbet gibi başlayıp uzun süre
akılda kalan bir anıya dönüşüyor.